نگاهی به فیلم جدید سعید سهیلی

همانا که برخی فیلم های ساخته شده در سال های اخیر، به لحاظ غلظت سخیف بودن، دست فیلمفارسی ها را هم از پشت بسته اند. جریانی که از چند سال گذشته به بهانه کشاندن تماشاگر و البته با هدف نهانی از تصاحب گیشه جیبشان به اشاعه بی بند و باری پرداخته اند ودر این میان با چهره ای حق به جانب و داشتن کرسی عزت در میان عده ای دست اندرکار فرهنگ به پیشروی آمار فروش های میلیاردی و کسب پرفروش ترین فیلم سال نائل آمدند.


به راستی این چه افتخاری است که با نمایش صحنه هایی سخیف و شوخی ها و دیالوگ هایی جلف بتوان به آن چنگ زد؟ فیلم کلاشینکف، سرشار از نقص هایی فنی است که در زیر سایه فیلمنامه بی قید و بند قرار گرفته است. دیالوگ هایی با چرخش سبیلی لرزان که یاد سینمای کیمیایی را در ذهن فریاد می زند، ترانه هایی عشقی از دیروز فیلمفارسی، رفاقت هایی پوشالی و شعاری، رخدادهایی آنی، شخصیت هایی که به قول دیالوگ عادل، گور به گور شده اند، بازی هایی تصنعی و تعدد لوکیشین هایی که به دنبال خودنمایی دوربین هستند.


به راستی میان این همه کاراکترهای بی مورد از عروس و داماد تا موتورسواری نیکوپیشه!، چرا کسی سراغی از معلول رخدادهای فیلم که همان خواهر نگون بختِ عادل باشد، نمی گیرد؟! با تماشای چنین فیلم هایی این سوال به ذهن بی قرار رسوخ می کند که چراباید فیلم هایی شریف که دارای ساختار محکم سینمایی بوده و با عواملی هنرمند ساخته شده اند به  دالان ورودی اکران راهی نداشته باشند و فیلم هایی بی بنیان از لحاظ فنی و با مایه هایی از ابتذال به راحتی رنگ صحنه به خود بیابند. فیلم هایی که تماشای آن ها به همراه خانواده، شرم را به پیشانی باوری دغدغه مند جاری می سازد.

 

منبع : سینما پرس،هنر آنلاین ، واضح

/ 2 نظر / 77 بازدید
معین

سلام دوست خوبم .. ممنون از مطالبی که گذاشتی با اجازه وبتو لینک می کنم

مونا

سلام عزیزم خوبی... [قلب] انصافا وبلاگ زیبایی دارین.این رو جدی میگم...[ماچ] امیدوارم موفق باشین....[پلک] به منم سر بزنید یهک ایده خوب براتون دارم....قلب]